Πολύ όμορφη κλασσική διαδρομή από την πλατεία του Χορτιάτη στο καταφύγιο του ΣΕΟ στα χνάρια των παλιών παγοποιών.
Τρόπος: Πεζοπορία (ανηφορική αλλά σχετικά εύκολη)
Διάρκεια: Περίπου 2 ώρες




















Περιγραφή
Είναι η κλασσική διαδρομή που συνδέει το χωριό Χορτιάτης με το καταφύγιο του ΣΕΟ και γίνεται πάνω σε σημαδεμένο μονοπάτι Η διαδρομή είναι ανηφορική και απαιτεί μια κάποια προσπάθεια. Μπορεί όμως να γίνει σχεδόν από όλους ακολουθώντας ένα αργό ρυθμό. Η ομορφιά της αποζημιώνει για την όποια κούραση. Διασχίζοντας το δάσος περνάμε από τρεις διαφορετικούς τύπους βλάστησης: τα πουρνάρια, τις καστανιές και, τέλος, τις οξιές. Το δάσος είναι θαυμάσιο σχεδόν κάθε εποχή: την άνοιξη με το φρέσκο πράσινο και τα λουλούδια, το καλοκαίρι με την δροσιά του, το φθινόπωρο με τα κάστανα, και τα κιτρινοκόκκινα φύλλα, το χειμώνα με τα χιόνια, και το αναμμένο τζάκι στο καταφύγιο.
Μόλις αρχίσουμε το ανηφορικό μονοπάτι συναντούμε τον “Φανό”, την τοποθεσία όπου οι Χορτιατινοί ανάβουν φωτιά ακριβώς με το “Χριστός Ανέστη” του Πάσχα για να κάψουν τον Ιούδα.. Στη συνέχεια συναντούμε το παλιό λιθόστρωτο μονοπάτι που μαρτυρεί την σημασία που είχε ο δρόμος αυτός για τους κατοίκους του Χορτιάτη.
Πιο πάνω μπαίνουμε σε ένα ανήλιο ρέμα δασωμένο με οξιά. Συναντούμε τρύπες στο έδαφος που ήταν τα παλιά φυσικά παγοποιεία της περιοχής. Πολλοί κάτοικοι ήταν παγοποιοί (μέχρι την δεκαετία του πενήντα) και δρόσιζαν την Θεσσαλονίκη το καλοκαίρι με τον πάγο τους. Εξ ου και η σημασία του μονοπατιού. Φθάνουμε στην Κρύα Βρύση (όνομα και πράμα, ιδιαίτερα το καλοκαίρι). Σε λίγο συναντούμε τον χωματόδρομο που οδηγεί στο καταφύγιο. Εκεί συναντούμε και τους επισκέπτες που ανεβαίνουν με τα αυτοκίνητα τους.